Het geplukte theeblad is nog niet geschikt om thee van te zetten. Daar gaat nog  een uitgebreid proces aan vooraf.

Het verflensen
De theeblaadjes worden na het oogsten uitgespreid op roosters. Er wordt met grote ventilatoren warme lucht doorheen geblazen (25-30°C) om de thee 30 tot 40% van het vocht te laten verliezen. Dat zorgt er voor dat het blad zacht en soepel wordt. Het kan nu gemakkelijk worden gerold zonder dat de blaadjes breken.

Het rollen
De blaadjes worden ongeveer een half uur tussen twee horizontaal schurende vlakken gerold. De theebladeren breken, zodat het bladsap vrij komt. Dat zorgt voor het begin van het fermentatieproces. Het is een vrij orthodoxe manier om thee te bewerken. Het merendeel van de thee die zo uiteindelijk ontstaat (circa 70%), is zo grof dat het als losse thee (in pakjes) zou moeten worden verkocht. Maar de meeste mensen gebruiken tegenwoordig graag theezakjes. Daarom willen theeproducenten graag wat kleinere thee aan de verpakkers van thee kunnen leveren. De thee wordt daarvoor gebroken. Theezakjes zijn dus beslist niet gevuld met afval of theestof zoals sommige mensen menen.

Het fermenteren
Gerolde theeblaadjes worden in bakken gedaan en enkele uren in een speciale fermentatiekamer (temperatuur 25°C) gezet. Er wordt lucht door heen geblazen met een vochtigheidsgraad van 95%. De kleur van het blad verandert in roodbruin en het speciale thee-aroma ontwikkelt zich. De tijdsduur van de fermentatie bepaalt vrij sterk het karakter van de uiteindelijke thee. De fermentatie wordt gestopt door het blad te drogen.

Het drogen
Vochtige theebladeren worden gedroogd bij een temperatuur van ongeveer 95C. Het vochtgehalte wordt teruggebracht tot 4-6%. De thee is nu donker van kleur. Van 100 kg versgeplukte theeblaadjes blijft zo niet meer dan 20 kg zwarte thee over.

Het sorteren en verpakken
Gedroogde thee wordt met behulp van grote schudzeven op grootte gesorteerd. Daarna wordt de thee verpakt. Vaak gebeurt dit in kisten. In de meeste landen zijn deze kisten gemaakt van triplex. De binnenkant wordt bekleed met aluminiumfolie om te zorgen dat vocht geen invloed kan hebben op de kwaliteit van de thee. Meestal kan er 50 kg thee in een kist worden verpakt. In China maken de verpakkers vaak gebruik van een  kleiner formaat (circa 30 kg). Chinezen houden van rood, daarom beplakten ze vroeger de buitenkant van een theekist vaak met rood papier. Veel landen zijn de afgelopen jaren overgegaan op het gebruik van zakken, de zogenaamde 'papersacks'. De papieren zakken zijn aan de binnenkant bekleed met aluminiumfolie, die samen met diverse lagen papier de thee uitstekend beschermt. De kisten en 'papersacks' worden vervolgens verhandeld en verscheept naar theepakkers in verschillende landen.

Verschepen
Tot 1830 kwam alle thee per schip uit China. Maar door opiumoorlogen en instabiel handelsbetrekking werd in de jaren daarna thee ook uit India, en Ceylon (nu Sri Lanka) gehaald. Er werden driemasters (zeilschip met drie masten) en klippers (snel zeilschip) gebouwd om de thee naar Engeland te vervoeren. 

Theeraces
In de periode 1860-1870 zijn veel theeraces gehouden. Elk jaar werden weddenschappen afgesloten: wie is de eerste theeklipper die de Theems op vaart en die de interessante premie ontvangt. Een enkele keer lukte het om de afstand binnen honderd dagen af te leggen. De opening van het Suezkanaal (1869) maakte een eind aan de races. Het kanaal was te smal voor de zeilschepen, bovendien kwamen er ook stoomboten.